Malgrat mon percors en seccion scientifica al licèu e mos estudis « scientifics » en informatica (mos professors del superior aimavan de l’apelar atal, mas objectivament fasiam pas que de tecnica), duscas a una data pro recenta sabiái pas brica çò qu’èra la sciéncia. O puslèu sabiái pas cossí foncionava, e es gaireben la meteissa causa. Dins la seguida d’aqueste article, per simplificar, apelarai « sciéncia » non pas las coneissenças eissidas de las recèrcas scientificas mas la recerca scientifica ela meteissa.

Lo mond de ma vila agachon pas los arbres. Los veson, mas los agachon pas. Dins lo pargue se passejan e s’espacejan, caminon al ras del sòl mas levan pas jamai los uèlhs. Los arbres son per eles pas que de grandas formas verdas que fan polit de luènh e que porgisson d’ombra. Se mainan pas de la qualitat de sa rusca, lisa coma la del fau o rufa coma aquela del garric.

Lo 21 de mai passat foguèt promulgada la lei de proteccion e promocion de las lengas regionalas prepausada per Paul Molac. Aquò es, de segur, una victòria per nosaus occitanofònas e occitanistas que volèm reviscolar la nòstra lenga. Mas las causas son pas tant simplas coma pareisson, coma l’anam véser. Fagam una pichon istoric d’aquela istòria…  Paul Molac, deputat del departament del Morbihan (Mor-Bihan en breton), es un defensor plan conegut de las lengas regionalas.

Vos vau parlar de l’emplec que fau dempuèi lo mes de novembre que e qu’explica en partida (se sèm onèstes i ajustarem la canha) mon retard dins la licéncia. A mes d’octobre passat, mudèri a Lion per rejónher mon amor, la Milon, que fa un master de filosofia. Òc, de filosofia. Mas es una persona normala, vos’n faguetz pas. Veniái d’acabar mos estudis d’engenhaire en informatica, e cercavi de trabalh. Al cap d’un mes ne trobèri dins una entrepresa pichona, un burèu d’estudis de pollucion dels sòls.

Soi acostumat de recercar de temps en temps lo mot “occitan” sus YouTube, per véser se quicòm de novèl es estat fait. Fau aquò cada sièis meses a quicòm prèp dempuèi que soi al licèu, per curiositat. Solide, a cada còp soi un pauc decebut de çò que tròbi. Es pas que siá pas interessant, son de collectatges, de reportatges, d’emissions de Viure al País, etc… qu’aimi fòrça agachar. Mas quand piqui “occitan”, es per trobar de contengut que parla precisament de la lenga occitana, quicòm de novèl, de fresc, de trabalhat !

I a qualques annadas, ma maire obtenguèt una plaça de conselhièra municipala dins sa comuna. Aviá dins l’idèa de far d’accions per l’occitan, mas lo conse, rei incontestat e incontestable de la comuna, èra estat clar : “vòli pas entendre parlar de politica occitana !”. Coneissi qualques personas del Partit Occitan que se serián pas daissadas far atal. Son seguras d’elas e de sas idèas, aurián respondut que n’avián un confle d’aquelas mentalistats jacobinas, qu’aicí èrem en Occitània e que la lenga dels Trobadors i èra lenga legitima !