Lo mond de ma vila agachon pas los arbres. Los veson, mas los agachon pas. Dins lo pargue se passejan e s’espacejan, caminon al ras del sòl mas levan pas jamai los uèlhs. Los arbres son per eles pas que de grandas formas verdas que fan polit de luènh e que porgisson d’ombra.

Se mainan pas de la qualitat de sa rusca, lisa coma la del fau o rufa coma aquela del garric. Mentre que la primièra es doça amb las mans, la segonda vos escarraunha la palma se vos mefisatz pas. Se mainan pas tanpauc de plan d’autras causas coma natura de sas fuèlhas, l’importància de sa ramada, la talha, l’inclinason e la nautor de sas brancas.

Ieu me’n soi totjorn mainat. Ai crescut pel campèstre e èran de causas importantas. Non pas per sa poesia, aquò m’es vengut mai tard, mas perque los arbres rescondon totjorn de secrets e de tresaurs. Aquò pòt èsser, solide, la frucha chucosa d’un cerièr, los clèsques durs qu’amagan de noses frescas, amai lo nis d’un ausèl !

E per aver lo plaser de conéisser totes aqueles tresaurs, pas sonque las cerièiras cofidas o las noses bufècas, i cal montar ! E es principalament aquò que vesi al primièr còp d’uèlh quand agachi un arbre : se las primièiras brancas son tròp nautas, poirai pas montar ; se son pas pron orizontalas tanpauc ; se n’i a pas pron poirai pas aténher la cima ; se n’i a tròp serà complicat tanben per se mòure, me vau graufinhar los pompilhs ; se son tròp pichonas me va caler daissar los pès contra la camba de l’arbre ; se son tròp bèlas las poirai pas agantar ; s’es un pin me caldrà mefisar del picar de sas espinas ; s’es un avet me vau empegar las mans amb sa saba ; etc…

Dins lo pargue en fàcia de mon apartament, i a plan d’arbres. E coma son luènh los uns dels autres e plan coconats, an léser d’espandir luènh de brancas bèlas e dreitas e de se quilar pus naut que los basitiments. Mas aquí pas gaire de tresaurs abituals levat qualques nises. Çaquelà es pas aquela mena de tresaurs que cèrqui dins la vila estofadissa. A cada arbre novèl descobrissi un mond diferent, pasible e fresc al mièg de las fuèlhas, que me balha una vista de carta postala sus la vila, plan mai polida d’en bas. Aquel mond es inaccessible a las gens d’en bas que, coma s’èran pas mainats de la rusca, de las brancas o de las fuèlhas, se mainan pas qu’un jovent es aquí, dotze metres al dessús d’eles, qu’escriu dins la lenga dels trobadors un article… suls arbres.